{♥};, SUPER JUNIOR "

           ในคืนที่อากาศหนาวจัดอย่างในคืนนี้ คงไม่มีใครอยากจะออกมายืนตัวสั่นท้าความหนาวอยู่นอกบ้านหรอกใช่มั้ย ?  แต่ก็ยังมีใครคนหนึ่งออกมายืนกอดอกอยู่หน้าบ้าน ชะเง้อมองคนที่เดินไปเดินมาบนถนนสายหนึ่ง แอบหวังไว้ในใจว่าใครคนนั้นที่ทำให้เค้ามายืนตากหิมะอยู่นอกบ้านตั้ง 3 ชั่วโมง จะเดินมาหาเค้าและสวมกอดให้คลายความหนาวเหมือนที่เคยทำ

              ‘ไม่มี .. ไม่มาเหรอ ?’ ร่างบางบอกกับตัวเอง พยายามลากขาที่เหน็บเพราะอากาศที่หนาวเย็นนั้นให้พาตัวเองข้ามผ่านธรณีประตูเพื่อที่จะไปนอนห่มผ้าให้ความอบอุ่นกับร่างกาย แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ได้แต่ชันเข่าทรุดลงกับพื้น ละอองหิมะสีขาวตกลงมากระทบกับฝ่ามือเล็กแผ่วเบา แต่ความเย็นของหิมะก็ยังเทียบไม่ได้กับความเย็นที่เกาะกุมหัวใจนั้น

              ‘นี่มันก็ 2 อาทิตย์แล้วนะคิบอม ไหนบอกจะไปแค่อาทิตย์เดียวไง’ พอนึกถึงคำสัญญาที่คนรักได้ให้ไว้ก่อนจะไปถ่ายโฆษณาที่เมืองไทยก็ทำให้น้ำใสอุ่นพาลเอ่อล้นออกมา ดงแฮใช้หลังมือปาดมันออกลวก ๆ              

              “ฮึก .. คนบ้า ! ไม่กลับก็ไม่ต้องกลับมาอีกเลย” ดงแฮเดินกระทืบเท้าพาร่างเล็ก ๆ ของตัวเองเดินกลับเข้าไปในบ้าน            

              “อ้าว  คิบอมล่ะด๊อง” ซองมินที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างบางเดินกลับเข้ามาคนเดียว  บอกจะไปรอรับคิบอม ไหงกลับมาคนเดียวอ่ะ ?            

              “ช่างเค้าสิ !  สงสัยหลงสาวไทยไม่กลับมาแล้วมั้ง .. ชิ” ซองมินทำหน้าเอือมระอา แต่ก็แอบหนักใจแทนคิบอม  มีแฟนขี้งอนต้องทำใจหน่อยนะคิบอม            

              “อ้อ ซองมิน .. ไม่ต้องซบกันขนาดนั้นก็ได้นะ รู้แล้วว่ารักกัน” เมื่อความน้อยใจบังตา ก็ทำให้เห็นอะไรขัดหูขัดตาไปซะหมด แม้แต่กรณีของซองมินกับคยูฮยอนก็ไม่พ้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันกลายเป็นเรื่องปกติ ( ของคนรักกัน ) ไปแล้ว ..            

             “เอ๊า ! ด๊องนี่ยังไง .. งอนคิบอมแล้วอย่ามาพาลคนอื่นเค้าสิ”   

..

            “ไม่กลับก็ไม่ต้องกลับมาอีกเลยนะ .. คนบ้า !” แม้แต่ตอนจะนอนก็ยังอดพูดตัดพ้อไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคนที่พูดถึงนั่น ไม่ได้อยู่ด้วยตรงนี้  แล้วสายตาของดงแฮก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง  ข้างในกรอบรูปนั้นใส่รูปคู่ของทั้ง 2 คนตอนที่ไปฉลองคริสต์มาสด้วยกันไว้  ในรูปนั้นทั้ง 2 คนยิ้มอย่างมีความสุข แม้แต่คิบอมที่เค้าว่ากันว่าเป็นเสือยิ้มยาก ก็ยังยิ้มจนแก้มแทบแตก ส่วนดงแฮนั้นก็ยิ้มสดใสเผยเขี้ยวแหลมเล็กคู่นั้น             

            “ชิ .. อย่ามายิ้มหน้าระรื่นนะ  มีความผิดอยู่ อย่าลืมซะล่ะ !” แม้แต่กับรูปก็ยังไม่ได้รับการอภัยโทษจากร่างบาง  คิบอม .. ชั้นว่าแกกลับมาง้อมันเร็ว ๆ เหอะ  มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว่ำกรอบรูปนั้นแล้วกดสวิตช์ดับไฟ เพื่อที่จะได้เข้าสู่นิทราในคืนนี้ คืนที่ไม่มีคิบอมนอนอยู่ข้างกาย เหมือน ๆ กับทุกคืนใน 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา   

..              

            “มีเวลา 1 วันสำหรับพวกนาย .. ไปเที่ยวกันให้สนุกนะทุกคน !” อีทึกพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนอิ่มกับอาหารมื้อแรกของวัน  เหล่าสมาชิกซูเปอร์จูเนียร์ต่างตะโกนโหวกเหวกโวยวายกันอย่างสนุกสนาน .. สมแล้วที่ถูกเรียกว่าลิง              

            ทุกคนต่างทยอยกันเดินออกไปทีละคน ๆ .. ไม่สิ ! ต้องบอกว่าเดินออกไปกันเป็นคู่ ๆ  เริ่มจากซินเดอเรลล่าของทุกคนที่เดินควงแขนออกไปกับเจ้าชายที่แสนจะสุภาพอย่างซีวอน  ซองมินกับคยูฮยอนที่ควงแขนซบไหล่กันออกไปเป็นคู่ที่ 2  จนทำให้ดงแฮแอบอิจฉาไม่ได้  ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ แกทั้ง 2 คนน่ะ !     

            หรือว่าจะเป็นรยออุคกับเยซองที่เดินจับมือกันออกไปอย่างเงียบ ๆ ดูจากท่าทางของรยออุคแล้ว ดูท่าจะเขินไม่น้อย  หรือไม่ว่าจะเป็นคู่กัดอย่างหนุ่มจีนฮันกยองกับพ่อหนุ่มนักแร็พอย่างฮยอกแจ ที่แม้แต่จะไปเดตกันในวันคริสต์มาสก็ยังจะไล่เตะกันออกไป ( คู่นี้มาแปลกแฮะ .. ) 

            “อ้าว ดงแฮ .. ไม่ออกไปเที่ยวหรอกเหรอ ?” คังอินที่กำลังจะโอบเอวอีทึกเดินออกไป หันมาถามร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟามองตามคู่รักที่เดินออกไปทีละคู่ ๆ 

            “อ้อ เดี๋ยวผมจะไปเที่ยวกับพี่ชินดงฮะ .. พี่ ๆ ไปเที่ยวกันให้สนุกเถอะฮะ” ร่างบางตอบปัด ๆ ออกไปเพื่อไม่ให้ใครเป็นห่วง โดยไม่ได้ถามความเห็นคนที่ถูกพาดพิงซักนิด  ชินดงที่กำลังจะยัดเค้กช็อคโกแลตเข้าปาก ชะงักกึกทันที .. เกี่ยวอะไรกะตูฟระเนี่ย ? 

            “พี่ไม่ไปนะด๊อง .. เดี๋ยวการ์ตูนเรื่องโปรดก็จะออกแล้ว  แกไปเที่ยวเองเหอะ” ชินดงพูดหลังจากที่คังอินกับอีทึกออกจากบ้านไปแล้ว 

            “ผมไม่ไปไหนหรอกฮะพี่ .. ขี้เกียจ” ว่าแล้วก็พาร่างเล็ก ๆ ของตัวเองเดินขึ้นห้องไป 

            “อ้าว ..”   

..

            “ชิ .. จะไม่กลับมาจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย ! นี่ซีวอนก็กลับมาแล้ว แล้วนายจะอยู่ต่ออีกทำไมห๊ะ ?”  ร่างบางพูดกับกรอบรูปที่ถืออยู่ในมือ พลัยสายตาก็เหลือบไปมองนาฬิกา .. 3 ทุ่มแล้ว  ดงแฮเดินไปหยิบเสื้อโค้ชสีขาวที่เคยซื้อคู่กับคิบอมในวันคริสต์มาสปีที่แล้วขึ้นมาสวม แล้วเดินออกไปจากห้อง 

            “พี่ชินด .. อ้าว หลับเหรอ” 

            “คร่อกก ก .. ฟี้” 

            “ผมออกไปข้างนอกก่อนนะฮะ” ว่าแล้วก็เดินออกไปจากบ้าน  แล้วเหตุการณ์หลังจากนั้น .. 

            “แง่ม .. นั่นอาหารของช้านนน ~”   

.. 

           “พี่ชินดง .. พี่ชินดงครับ  พี่ชินดง !” 

           “หะ .. หา อืมม ~ อ้าว คิบอม .. กลับมาแล้วเหรอ” ชินดงใช้มืออวบอูมขยี้เปลือกตาของตัวเอง แล้วปิดขี้เกียจหลังจากที่หลับคาโซฟาในห้องรับแขกมานานหลายชั่วโมง 

           “ครับ .. แล้วดงแฮไปไหนล่ะฮะ ?”  

           “อ้อ .. อยู่บนห้องแหน่ะ ไม่เห็นออกไปไหนเลยนะ .. ฮ้าวว ~” ทันทีที่รู้ที่อยู่ของเจ้าของหัวใจตัวเอง คิบอมก็รีบเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที ลืมไปหมดแล้ว ความหนักของกระเป๋าเดินทาง ที่บ่นนักบ่นหนาว่ามันหนักเหลือเกิน ตอนนี้กลับแทบหิ้วมันขึ้นมาได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว  ความดีใจตอนนี้ปิดไม่มิดแล้ว ทั้งที่พยายามเก๊กหน้าขรึมเหมือนที่เคยทำได้ทุกครั้ง .. แต่ตอนนี้มันทำไม่ได้แล้ว 

           แต่พอเปิดประตูเข้าไป .. กลับพบแต่ความว่างเปล่า  ทั้งที่คิดมาตลอดทางว่าถ้ากลับมาถึงบ้านจะสวมกอดให้หายคิดถึง แล้วจะสวมสร้อยเงินเส้นสวยที่สั่งทำพิเศษที่ประเทศไทยนี้ให้กับคนที่คิดถึงเหลือเกิน สร้อยเส้นนี้ .. สร้อยเส้นที่เป็นสาเหตุให้เค้ากลับมาช้าเกินกำหนดกลับถึง 1 อาทิตย์ 

           “ตึก ตึก ตึก” “เฮ้ ! นายจะออกไปไหนน่ะ” 

           “ออกไปตามหาเจ้าของหัวใจครับ .. เดี๋ยวผมกลับมา” สิ้นสุดเสียงตอบจากร่างสูง บานประตูสีน้ำตาลเข้มก็ปิดลง 

           “เห .. เจ้านี่มันพูดจาน้ำเน่าแบบนี้เป็นด้วยแฮะ”   

..

           ‘ออกไปไหนของเค้ากันนะ’ ร่างสูงคิดในใจขณะที่ขายาว ๆ ทั้งสองข้างยังคงก้าวสลับกันอย่างรีบร้อน  คิบอมวิ่งไปตามทางเดินเท้าเพื่อจะไปตามหาคนรัก ในขณะที่คู่รักคู่อื่น ๆ เดินกุมมือเคียงคู่กันแลดูอบอุ่นหัวใจ  ให้ตายสิ .. ออกไปไหนของเค้ากันนะ เอ๊ะ ! หรือว่า .. 

           พลันสถานที่หนึ่งก็ผุดขึ้นมาภายในหัวของเค้า ที่แห่งนั้น .. ที่ที่พวกเค้าเคยไปฉลองคริสต์มาสด้วยกัน 2 คนอย่างมีความสุขในปีที่แล้ว สถานที่ที่ดงแฮชอบไป .. คลองชองเกชอน 

           ขายาว ๆ ของคิบอมก้าวพาตัวเองมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของใครคนหนึ่งที่กำลังจะเดินเอื่อย ๆ ไปข้างหน้าเรื่อย ๆ แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเพราะมีลำแขนแกร่งมากอดไว้จากทางด้านหลัง 

           “เฮ้ย ! ทำไรน่ะไอ้โรคจิ .. อะ อ้าว คิบอม” ยิ้มดีใจได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องหุบยิ้มแล้วทำหน้าบึ้งแทบจะทันที  เกือบลืมไปแน่ะ .. ว่ายังโกรธอยู่ 

           “ยิ้มหน่อยสิครับ .. ทำหน้าบึ้งแบบนี้ไม่น่ารักเลย” ทั้งที่ปากบอกว่าไม่น่ารัก แต่ในใจกลับคิดว่า ถ้าน่ารักน้อยกว่านี้ก็คงดี เค้าจะได้ไม่ต้องมาคอยหวง คอยง้อแบบนี้   

           เจอรอยยิ้มของไอ้เสื้อยิ้มยากนี้ ปกติก็คงต้องยอมใจอ่อนไปโดยดี แต่สำหรับคดีนี้ .. ลีดงแฮไม่ยอม ! 

           “กลับมาทำไม ! ไม่อยู่กับสาวไทยที่นู่นไปเลยล่ะ” 

           “ผมจะอยู่ได้ยังไง .. ในเมื่อหัวใจผมอยู่ที่นี่  ถ้าอยากให้ผมไป ก็เอาหัวใจของผมคืนมาก่อนสิครับ”  คิบอมยังคงกอดรัดคนในอ้อมแขนไว้แน่น เหมือนกับว่าถ้าเป็นไปได้อยากจะฝังตัวเข้าไปภายในร่างกายของอีกฝ่ายเสียให้รู้แล้วรู้รอด .. 

           ใบหน้าคมของร่างสูงโน้มเข้าไปประชิดกับใบหน้าเรียวสวยของอีกฝ่าย  ถอนลมหายใจอุ่นประรดใบหน้าของอีกฝ่ายให้ขึ้นสีแดงระเรื่อ  ริมฝีปากค่อย ๆ เขยิบเข้าไปใกล้ หวังจะได้ลิ้มรสความหอมหวานที่โหยหา .. 

           “ชิ ! ไม่ต้องเลยนะคิบอม” ร่างบางสะบัดหน้าหนีแล้วยืนกอดอกเชิดหน้า  ชิ .. คิดว่าจะหายโกรธง่าย ๆ เหรอ  ไม่มีทางซะหรอก 

           “อ๊ะ ..” ร่างบางกระตุกตัวเล็กน้อยเนื่องจากวัตถุเย็น ๆ ที่มาสัมผัสกับลำคอนวลระหงส์ของตน  เห .. สร้อยเหรอ ?  ดงแฮหันกลับไปมองคนที่สวมมันไว้บนลำคอของเค้า 

           “เมอร์รี่ คริสต์มาสครับ .. นี่ของขวัญจากผม” 

           “ชิ ! คิดว่าแค่สร้อยเส้นเดียวจะทำให้ชั้นหายโกรธที่นายกลับมาช้าตั้งอาทิตย์นึง ทั้ง ๆ ที่นายสัญญากับชั้นไว้แล้วว่าจะกลับมาก่อนวันคริสต์มาสอาทิตย์นึงเนี่ยนะ .. มันน้อยเกินไปรึเปล่า สำหรับการไถ่โทษน่ะ คิดว่าของแค่นี้จะทำให้ชั้นยกโทษให้งั้นสิ” คนตัวเล็กร่ายยาวจนทำให้คิบอมส่ายหน้าช้า ๆ พลางอมยิ้มกับความน่ารักของคนรัก  คนอะไร ทั้ง ๆ ที่ปากบอกจะไม่ยกโทษให้ แต่ไอ้หน้ายิ้ม ๆ อย่างดีใจนั่นล่ะ ? 

           “ก็เพราะสร้อยเส้นเดียวที่ไร้ค่าในสายตาคุณนี่แหละ ที่ทำให้ผมกลับมาหาหัวใจตัวเองได้ช้าลง”  ร่างบางก้มลงมองสร้อยคอที่ตนสวมใส่มันอยู่  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นจี้เล็กของสร้อยนั้น พลางพลิกไปมา   Love .. คำสั้น ๆ คำนี้ถูกสลักไว้บนด้านหนึ่งของจี้ด้วยความประณีตบรรจงจากความตั้งใจของคนทำ เหมือนกับว่าอยากจะให้ผู้ที่ได้รับ รู้สึกถึงความหมายของมันด้วยใจ   Forever .. และคำ ๆ นี้ที่ถูกสลักไว้ที่อีกด้านหนึ่ง เหมือนจะย้ำให้รู้สึกชัดเจนว่า .. ความรักนี้ จะคงอยู่ตลอดไป 

           ทำไมกันนะ ? แค่อ่านคำสั้น ๆ บนจี้แล้วน้ำตามันถึงเอ่อล้นออกมามากมายขนาดนี้ .. แล้วความรู้สึกโกรธที่มีต่อคนตรงหน้าที่ไม่รักษาสัญญาล่ะ ความโกรธมันหายไปไหนหมด  ความโกรธนั้น มันคงจะถูกกลบให้หายไปจากใจ .. แล้วแทนที่ด้วยคำว่า รัก ล่ะมั้ง ? 

ไม่มีใครรู้หรอก ว่าหลังจากนั้นเรื่องราวมันจะเป็นยังไง .. หลังจากนั้นดงแฮจะโผตัวเข้าสวมกอดคิบอมรึเปล่านะ ?  หรือว่าทั้งคู่จะจูบกันหวานหยดให้น้ำตาลกลิ้งตกน้ำในคลองชองเกชอนเล่น ๆ ? .. ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากพวกเค้าทั้ง 2 คน ( และออมที่เป็นคนแต่งเอง ฮ่า ~ ^^ )

และแล้วเรื่องมันก็จบลงดื้อ ๆ แบบนี้เอง ,, 55

จะหนาวแค่ไหนไม่เคยหวั่น  แค่เราอยู่ได้อยู่ใกล้กัน ,, แค่นั้นก็อุ่นใจพอ  

ก็บอกแล้วว่าออมมันแม่ยกคิเฮ ,, ฮิ้วววววว ว !~ ^^